تقدیم به توکه چشم هایت را بسته ای و گوش هایت را باهر دودست گرقته ای و هم خانه ات را نمی بینی.حرف می زنی نه با او نگاه می کنی نه به او!!

چه می دانی در دلش چه غوغایی است که من از فرسنگها دورتر هزاران بار بغض شکسته اش را گریه کردم.

 وفاداری به زیر یک سقف ماندن و سر یک سفره نشستن نیست.دریابش بی نشان وخسته نشسته است.

می دانم به یقین دیوانگی را کنار بگذار.

می شنوم حرف هایت را:

به توچه!  نیستی که بیبینی!   نیستی که بفهمی!

مهم نیست ......

هــوایـــش را داشـــته بــاش.

                                              او مرا دوست دارد......

      و ما هیچ نسبتی با هم نداریم.......

دست در دست تو تمام خیالاتم را پیاده روی می کنم...........

حــکایــت مــن و تـــو

حکایت تشــنه ای است که ظرف آبـی را نشانش می دهند

 وبعد می گویند: "فــرامـــوشــش کــن"

هنــــوز هــم تشـــنه ام......

من امروز تورا دارم که می توانم توراحس کنم

امروز است که وقتی دلتنگ می شوم یادتو مرا آرام می کند

امروز هم می گذرد.....

مثل هرروز......

فردا را بی تو چگونه سر کنم....؟

فردا وقتی دلتنگ می شوم شانه های یادتو دیگر نیستند که به آن تکیه زنم......!!!

وتوخود امروز را آوردی ....... خودت چاره ای بیندیش!!!

امروز هم می گذرد!!

وقتي مردم  دور و برم شلوغ نشه
مي خوام باهاش خلوت بكنم
دسته گلو از دستاش بگيرم
به جشن سالگردم دعوت بكنم
وقتي مردم كنار بايستيد هول نكنيد
مي خوام رنگ چشاشو خوب ببينم
اون چشايي كه از گريه سرخ شده
براي آخرين بار عكسي ازش بگيرم
وقتي مردم شما همه بريد
بزاريد اون تنها پيشم بمونه
در گوشم گفته براي آخرين بار
مي خواد قصه ي خواب خوشو  بخونه
وقتي مردم بگيد چيزي رو جا نذاره
هر چي داده ازم پس بگيره
دلي را كه داده از جاش در بياره
جاي زخمش چند تا بوسه بچينه
وقتي مردم هر دومون اشك مي ريزيم

رومونو به خدا مي كنيم يه چيزي بهش ميگيم

اي خدا مواظبش باش زياد غم نخوره
عاشق بود ببخشش اگه بهت بر نخوره

امشب همه چیز روبه راه است.      همه چیز آرام .... آرام

باورت می شود.....؟؟؟

دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم با یک "آرام بخش"

تو نگرانم نشو!همه چیز را یاد گرفته ام راه رفتن در این دنیا راهم بدون تو یاد گرفته ام!یاد گرفته ام چگونه بی صدا گریه کنم !

یاد گرفته ام هق هق گریه هایم را با بالشم بی صدا کنم.تونگرانم نشو!

یاد گرفته ام بی تو باشم بی آن که تو باشی!

یاد گرفته ام نفس بکشم بدون تو ... وبی یاد تو....

یادگرفته ام که چگونه نبودنت را با ردپای با تو بودن وجای خالیت را با خاطرات با تو بودن پر کنم تو نگرانم نشو!همه چیز را یاد گرفته ام

یادگرفته ام که بی تو بخندم!یاد گرفته ام بی تو گریه کنم....بدون
شانه هایت.یاد گرفته ام دیگر عاشق نشوم.یادگرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ومهمتر از همه با یادت زنده باشم وزندگی کنم

اما.....هنوز یک چیز است که یاد نگرفته ام که چگونه....!

خاطراتت را برای همیشه از دلم پاک کنم

ونمی خواهم که هیچ گاه یاد بگیرم

تو نگران نشو!

فراموش کردنت را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت.

آری

باز برای تو می نویسم .......

برای نگاهت ......

 برای تنت ......

همیشه خیال اینکه تو به دیگری می اندیشی برایم سخت وجانفرسا بود.

ولی خودت مهمتر از آن بودی که بخواهم به دیگری بیندیشم.....

مهم همان ثانیه ثانیه دوستت دارم بود.....

مهم آهنگ صدایت بود که هر نیمه شب برایم تکرار می شد......

مهم تو بودی ...... مهم وجودت بود .....

 خوب می دانستم دلت هنوز در گرو همان سال های با او بودن است

ولی شاید خودم را با بهانه هایم راضی می کردم.

کاش تمام آن اشکهای بی صدا رادرخود خفه نمی کردم ......

کاش وقتی با جسارت تمام با سنگدلی برایم از او می گفتی از اویی که آغوشت تنها پناهش بود ساکت نمی شدم......

کاش صدای تندنفس هایم واشکهای بی بهانه ام را از تو پنهان نمی کردم.  

کاش ...............................................

کاش من نیز مثل خودت دلی را به بازی میگرفتم..

                           لیاقت نفرین را هم نداری......

به خدایت وا می گذارم به خدایی که به عدالتش ذره ای شک ندارم.

خدایا باز هم امشب آمدم تا برگهای دفترم را سیاه کنم.........

  دیر گاهی است که دهان روحم نیز مزه ی عشق را فراموش کرده!

 نازنینم چرا اینگونه می نگری؟ انگار مرا نمی بینی به دور دستا   خیره شده ای؟

  آه خدای من چه می بینم ؟        چشمانت!!!!!!!!

  چشمانت چرا به این حالتند؟

 من چه می بینم؟ این خطوط غم که بر چهره ات نقش بسته

   چیست؟

  چرا آن چشمان زیبا که مرا با آنها فریفتی به تیرگی  گراییده؟ به

   من جواب بده

بگو بگو  چرا چشمانت قرمزند؟ چرا تار شده آن چشمانی که از

    برق دل انگیزش مسحور می گشتم؟

    کجاست آن چشمان مخمور تو ؟؟ 

   کجاست آن لبخند جانبخش تو؟؟

   با تو هستم آری تو  چرا اینگونه شده ای؟

   چرا افسرده و خموده ای؟

  چرا جواب نمی دهی؟ چرا سر باز می زنی از جواب؟

  در چشمانم بنگر چرا نگاهت را از من می دزدی؟

 من با تو چه کرده ام و چگونه روزگارانت را غبار آلود کرده ام٬  وای بر من

 خداوندا٬   ای عزیزترینم..... 

 نازنینم می خواهی خا طرات عشقبازی های گذشته مان را آهسته

   در گوشت زمزمه کنم؟

  چرا لرزان و بی تابی؟

 چرا اینگونه نحیف شده ای؟

 آری آری  من بودم که تو را آزرده ام ٬   من بر روزگار تو چه

   آورده ام؟

 این کلمات پیش تو لا لند دیگر توان گفتن ندارم فقط وای برمن  که

    با تو چه کرده ام  ؟؟؟؟؟؟؟؟

عهد بسـته بـودم دیـگر ننـویسم شـاید دلــت بـرای لحـن تمـنایـم تنـگ شـود امـا آنـقدر از تو وچشــمانــت گـله دارم که برای گفتن اشـک کم می آورم پس می نویسم.

می دانم هر چقدر از تو شکایت کنم باز هم من محکومم به مانـدن ! ولی برای اولین بار
می خواهم بنویسم که چــــرا......؟؟؟

هر وقت نوشتم دوسـتـت دارم ،نـدیدی،نخواندی هروقت گفتم دوستت دارم تنها گفتی: من هم همینـطور وهربار دلم پیش از پش شکـست اما انگار باید این آرزو را با خود به گــور ببرم که برای لحظه ای با تمام وجود بـی بــهانــه بگویی دوســتـم داری.

همیشه اشک را در چشمانم دیدی ،بغض گلویم را  حـس کـردی لرزش صـدایـم را شنیدی سردی دستانم را دیدی امـا با خود نگفتی دردم چیست؟هیچ وقت نخواستی بفهمی چه
می کــشم؟؟تنها به چشمان گریانم خندیدی .ببخش گـلـم اما این بغض لعنـتـی امانم را بریده بگذار بگویم شاید لحظه ای آرام بگیرم

همیشه درست زمانی که به تکـیه گاه نیاز داشتم تنت را از تنم دور کردی تا دلتـنگت شدم تنهایم گذاشتی تا دلم تنها شد دل از دلم بریدی تا چشمانم بارانی شد از رنگ چشمانم خسته شدی اما باز بهـترین بودی .نمی دانم تو را چه بنامم ،رهگذر که نیستی ماندگاری.عشـق؟نه آتش عشق هم خاموشی می گیردنمی دانم اما هرکه هستـی بهانه ام برای زنده ماندنـی تنها دلیلم برای زندگی وتنها تکیه گاه دلتنگی هایم.

از دلت شاکی ام یـادت هســت؟!آخــرین باری که کنــارم بودی بوسیدنت را از من دریــغ کردی به بهانه عادت .من که می دانستم تو به من عادت نمی کنی تنها من وابسته تر می شوم دیدی!عادت نکردی.من که می دانستم قصد رفتن داری ،از من خسته شدی دوباره قلب صبورم تنها خواهد شد می ترسیدی به تو عادت کنم؟به آغوشــت؟به بوسیدنــت؟می تـرسیـدی باری روی شانه هایت شوم؟ اما من مدتها پیش به رنگ چشـمانـت عادت کرده بودم .منتظر می مانم شاید لحظه ای دلت برای آغوشم تنگ شود دلم برای صـدای نفسـهایـت برای عـطـرتـنـت برای گـرمـای دسـتانـت تنـــگ شده است.دیگر عشق را از چشمانت گدایــی نمی کنم.دیگر ساکت می مانم .به یاد می آوری گفتی پشیمان می شوم یادت که هست گفتم اگر تو پشیمان نشوی من با تو می مانم چقدر زود پشیمان شدی.کاش یاد بگیری مواظب دلی که پیش توست باشی.

شاید آن لحـظات کوتاه بودنـد اما بلنـــدتــریــن شــبـهایـم را به صبح می رسانند.

            دل شــکســــتـــن را خــــوب بــــلـــدی  

ا مـــا.......

یادت  باشد شاهد لحظه هایمان روزی

 قاضی بین مــن وتــو خواهد بود.

نــازنـیـنـم از کدامین تنهایی برایت سخن بگویم؟.....

از تنهایی که روزی برایم شکستی وامروز دوباره اسـیرم کردی؟.....

جــاده ها راگـم کـرده ام......

دالان هـای خیـالـت را فرامـوش کـرده ام.....

در کـدامـین پـیچ در پیچ قلــبم جا مانـده ای؟.....

یا من در قلب تـــــوجــا مانـده ام؟.....

نـــمــی دانــم ..... به والله نمی دانم.....

امروز آنچنان سرگردان خیالاتت شده ام که از همه هستی عالم وزندگی بریده ام .....

آری واژه ای بس خنده دار...... بریــده ام..... باور نـمـی کنی؟

تا به امروز که هیچ گاه باورم نکردی،از این پس هم دیگر امیدی به باور کردنت ندارم.....

امروز فقط آمده ام تا تصویری دیگر از تنهاییم را برایت به نمایش بگذارم ولحظه لحظه آب شدنم را نشانت دهم.....